ERKENNING voor de zorg – Prinsjesdag 2021

Op de achtergrond staat de radio aan. Het is nu donderdag 23 september en 11 uur. En gelukkig pikte LEKZ een mooi bericht op!

De politieke beschouwingen staan volop in het nieuws. Er was wat druk nodig, maar in het nieuws hoorde LEKZ dat het kabinet voornemens is om meer geld uit te trekken voor de mensen die in de zorg werken! Hé, hé…

LEKZ maakte zich al zorgen. Met gevaar voor eigen leven (corona) anderen helpen. Altijd maar klaarstaan om de kwaliteit van leven voor anderen zo hoog mogelijk te houden. En dan zo weinig erkenning krijgen. In eerste instantie hoor je dan dat de Eigen Bijdrage iets omhoog gaat. De salarissen gelijk blijven. De koopkracht nauwelijks beter wordt. En het leek in eerste instantie of het geld wat naar de zorg zou gaan, niet aan de medewerkers ten deel zou vallen. Dus wat een goed nieuws! Fijn dat er kamerbreed meer waardering is voor de zorgmedewerkers dan het Kabinet zelf.

Maar nu?

Geld is niet alles! Al krijg je een paar tientjes meer in de maand, jullie weten zelf ook wel dat het even prettig is. Maar het vergeet snel als je weer een overvolle dienst gedraaid hebt. Nog veel te veel mensen die in de zorgsector werken, overwegen op te stappen. Gewoon omdat ze op zijn. Of de balans tussen werk-privé helemaal uit beeld zien verdwijnen. De eerste Arbodiensten spreken al van Werkgeluk. Praat met je omgeving, je collega’s en vraag ze heel direct wat maakt dat hun dag goed is. Waar ze gelukkig van zouden worden?! Er is zo weinig voor nodig maar o zo vaak vergeten we dit soort simpele dingen te vragen.

Dus dank voor het gebaar. Maar wat LEKZ betreft; doorpakken. Meer tijd voor gesprek met elkaar. Elkaars geluk. Cliënten hebben niet alleen aandacht nodig!!

Elkaar inspireren, samen elkaars energie aanboren en herontdekken. Heerlijk toch? Alleen al als je het opschrijft. Nu nog doen! Alle plezier en succes daarbij!

 

 

 

LEKZ wenst je mooie weken/maanden toe!

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én als docent P&O verbonden aan een managementopleiding in de non-profitsector. Peter is sinds 2004 directeur/senior Consultant bij een werving & selectiebureau (Lekz) en óók in tijden van corona met plezier én geïnspireerd aan het werk!

Ruimte voor de Zorgprofessional (SER-rapport nader bekeken)

Ken je de SER? De Sociaal Economische Raad? De SER is de belangrijkste adviesraad voor regering en parlement over sociaaleconomische vraagstukken. Een grote groep betrokkenen uit de zorg zelf aangevuld met allerlei deskundigen, hebben zich gebogen over de grote uitdagingen in de zorg. Recent zag het eindrapport het licht.

Word jij daar beter van?

Een kleine 40 pagina’s en een 7-tal Bijlagen verder, betwijfel ik of er écht zoveel voor je gaat veranderen. Op pagina 19 wordt wel gesproken over ruimte voor de professional. Zelfstandig keuzes maken, eigen expertise en voldoende ruimte om naar eigen inzicht te handelen. Maar in dezelfde rubriek is óók te lezen dat onder dit hoofdstuk óók valt voldoende collega’s zodat de roosters kloppen. Het rapport schrijft zelf ook dat je altijd multidisciplinair werkt. Om over managers en allerlei regels maar te zwijgen. Meer dan een intentie is het niet, zo lijkt me.

Als tweede advies, wordt scholing genoemd. En behoud van mensen. Meer stageplekken, betere  begeleiding van nieuwe medewerkers. Niks nieuws onder de zon! Dan een bijzonder advies. Als het beter bij je balans werk-/privé zou passen, zou je in sommige levensfases misschien geholpen zijn met een tijdelijk elders werken. In de regio, in een andere branche? Wie zit daar op te wachten denkt u?

 

 

 

Zeggenschap? We kennen al heel lang een Arbo-wet. Hierin is al tientallen jaren vastgelegd, medezeggenschap. Regelcapaciteit. Ook kennen we al lang een Ondernemingsraad. Allemaal vormen van inspraak, die de échte speelruimte voor de professional écht niet veel groter hebben gemaakt. Het is dan ook zeer de vraag of dit advies nu écht zoveel verbetering gaat brengen.

Pronken met andermans veren. Technische en sociale innovatie. Eens, in zoverre dat de kwaliteit van zorg met vernieuwingen vast beter zal worden. Maar of het voor jou als zorgprofessional nu écht anders wordt, waag ik ook te betwijfelen. Maar misschien ben ik te sceptisch. Er zijn inderdaad betere bewegingsmelders, meetinstrumenten om te zien of mensen onrustig slapen. Of een airbag om vallen met heupletsel te voorkomen. Geweldig toch? Ja, maar of het de ruimte voor de Zorgprofessional nu echt beter maakt……

De optelsom vind ik zelf toch wat oude wijn in nieuwe zakken. De thema’s zijn ongekend actueel. Het hoge verloop, de moeheid van mensen die in de zorg werken; het zijn barre tijden. Juist dan valt een dergelijk rapport, waarvan ik hoge verwachtingen had, wel tegen. Het spijt me je niet beter te kunnen berichten…..

Weet je echter uitgedaagd!  Elke dag biedt de nodige kansen. Je moet het ook niet van rapporten willen hebben. Maar elke dag gewoon kijken hoe je het voor jezelf en de cliënten die je hebt, toch een leuke, gezellige dag kunt maken. Als je dat kunt, heb je sowieso een TOP-Dag!

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én als docent P&O verbonden aan een managementopleiding in de non-profitsector. Peter is sinds 2004 directeur/senior Consultant bij een werving & selectiebureau (Lekz) en óók in tijden van corona met plezier én geïnspireerd aan het werk!

 

 

 

Zorg, jonge kinderen en imago

Het imago van de zorg bij kinderen; Hebt u (klein)kinderen?

Onze kleinkinderen zijn allemaal jonger dan 6 jaar. Opa, mogen we tv kijken? Uiteindelijk ga je voor een rustig moment overstag. Eerst probeerde ik zelf ook van de relatieve rust te genieten. Maar dan zie je opeens een beeld, een tekenfilm voor kinderen van 3-5 jaar. Wat schetst mijn verbazing…..

Het ging om een tekenfilm. Allerlei grote en kleine rampen. En een soort reddingsteam, wat in actie kwam. Dan weten de kenners wel over welke tekenfilm we het hebben.

Opvallend was dat altijd als eerste een prachtig gekleurde blauwe politieauto in actie kwam. Gevolgd door een stoere brandweerauto in rood met een geel accent. Als laatste in de rij, gevolgd door een roze (!) bolle auto, met twee vilten of pluche ‘oortjes’. Twee filmpjes verder, bleek dat de ‘zuster’ nooit écht in de belangstelling stond. Het waren vooral de politie en de brandweer die het probleem oplosten. Hoe is het mogelijk?

Het imago van de zorg

Al op zeer jonge leeftijd, krijgt een kind van 3-5 jaar de suggestie voorgeschoteld, dat zorg niet echt stoer is. Leuk dat het er is, maar niet écht van essentieel belang. Om over de kleur roze en de pluchen oortjes maar te zwijgen!

Imago-campagnes om het werken in de zorg te promoten, zijn er al jaren. Sommige sectoren spelen daar actief op in en promoten hun activiteiten al op de basisschool. Maar ja, als je tussen de 3 en de 5 jaar veel tekenfilms gezien hebt……..

Tussen 2004 en zeg 2013, hadden we Hyves (een voorloper van Facebook). Wat was het machtig spannend om je vrienden te kunnen opereren. Digitaal een arm amputeren van je beste vriend. En als je heel actief was, kon je als hoogste ‘beloning’ zelfs een keer kijken in een ziekenhuis, een operatiekamer.

De jeugd, de toekomst

U begrijpt, zelf een simpele tekenfilm bekijken, gaat me sinds deze week niet goed af. En dit schrijvende, de huidige campagnes voor kinderen tot zeg 15 jaar, óók niet. Tenminste, ik kom ze nog niet tegen.

Ik kijk uit naar de dag waarop de kinderen thuiskomen na een dag op de basisschool. Met de opmerking; opa, ik ga in de zorg werken! Wat ik nou toch gezien heb…….

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én als docent P&O verbonden aan een managementopleiding in de non-profitsector. Peter is sinds 2004 directeur/senior Consultant bij een werving & selectiebureau (Lekz) en is dol op z’n (klein)kinderen…..

 

Nog meer van onze blogs lezen? Klik hier!

Wat vieren we op 1 mei ?! Dag van de Arbeid! Maar hoe in combinatie met Corona?

Dag van de Arbeid 2020 en het Corona virus. Hoe zouden ze dat oplossen?

Wereldwijd en dus óók in Europa zijn we in de greep van corona. Zonder dit virus wordt er normaliter op 1 mei feest gevierd. De dag heet officieel “Dag van de Arbeid” en we vieren het onder deze naam sinds 1889.

Hoe zou dat dit jaar gaan?

De meeste mensen hebben er wel eens van gehoord. Maar wist je dat het ooit begonnen is als gevecht om een 8-urige werkdag af te dwingen? In de jaren voor die tijd was 1 mei gewoon het Feest om de Lente te vieren. Maar sinds 1888 zijn de vakbonden nog nadrukkelijker aan het strijden voor betere arbeidsomstandigheden. Men begon hiermee in de hoop op een rechtvaardiger samenleving en om de waardigheid van de arbeidersklasse te onderstrepen. En daar hoorde óók een 8-urige werkdag bij.

In tegenstelling tot de landen om ons heen, hebben we nooit zoveel met De dag van de Arbeid gehad. Het is in ieder geval nooit een officiële feestdag geworden.

Dag van de Arbeid 2020: tegenstellingen groter dan ooit!

Maar dit jaar? De verschillen zijn groter dan ooit. Geen werk, juist teveel werk, werk in de zorg niet zonder risico’s, thuiswerken of juist alleen op een afgeschermde werkplek..

In ieder geval zal niemand de behoefte hebben om de Dag van de Arbeid te vieren. Te vieren valt er voor ons gevoel helemaal niks. Laten we hopen dat het virus snel onder controle is. Al kunnen we soms best even genieten van iets meer rust, iets meer tijd…

Late we hopen dat we de normale werkzaamheden weer snel kunnen oppakken.

 

Dat zou voor de Dag van de Arbeid dit jaar mooi genoeg kunnen zijn..

En wil je tijdelijk bijspringen in de zorg?

Ben je verpleegkundige, verzorgende of bijvoorbeeld arts en wil je tijdelijk één of meerdere dagen bijspringen? Dan is de snelste route een bezoek aan de site: www.extrahandenvoordezorg.nl  Mocht je een nieuwe baan zoeken in vaste loondienst, dan kun je bij ons terecht. Vacatures Lekz. 

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én als docent P&O verbonden aan een managementopleiding in de non-profitsector. Peter is sinds 2004 directeur/senior Consultant bij een werving & selectiebureau (Lekz).

Virus en andere risico’s….. wie in de zorg werkt is een HELD

Vandaag kwam de loodgieter om een kraan te vervangen. De man was verbaasd dat ik hem bij binnenkomst een hand gaf.  Was blij met zijn komst en vergat helemaal dat dit vandaag de dag niet zonder risico’s zou kunnen zijn. Hij had er duidelijk wél aan gedacht…..

Als ik de plaatjes op internet en in de krant zie, was het beter geweest om de man te verwelkomen met een mondkapje op. En daarnaast door onze ellebogen even tegen elkaar aan te houden. Of onze voeten.

Op zich vind ik dat een hele leuke variant om iemand welkom te heten. Virus of niet; moeten we vaker doen!

Beperken de risico’s zich tot het Corona-virus?

Door in de zorg te werken en/of als hulpverlener, maak je al kenbaar dat je maatschappelijk betrokken bent. Je wilt er zijn voor een ander.

Of je nu bij de Politie werkt, bij de Brandweer of in de zorg. Overal loop je risico’s. En juist bij de dienstverlenende beroepen, is dat meer dan gemiddeld. Of je nu doktersassistente bent en te maken krijgt met agressie. Of dat je als verpleegkundige of arts makkelijker een virus oploopt…..

Het valt wellicht nu iets meer op. Een Norovirus vonden we al redelijk normaal. Griep óók.

Maar nu ‘het’ Corona-virus volop aandacht krijgt, worden we zelfs zo voorzichtig dat we elkaar minder aanraken. Mondkapjes niet aan te slepen en werken we meer met onze ellebogen dan dat we voor mogelijk gehouden hadden….

En toch zijn er elke dag weer mensen, die dit met plezier doen. Risico’s lopen.

Dan ben je toch een kanjer. Dan verdien je het toch om als HELD neergezet te worden.

 

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én als docent P&O verbonden aan een managementopleiding in de non-profitsector. Peter is sinds 2004 directeur/senior Consultant bij een werving & selectiebureau (Lekz).

 

ZZP’ers in de zorg; kansen of verleden tijd?

De laatste dagen komt via verschillende media (o.a. Omroep MAX) naar buiten dat ZZP’ers in de zorg, hun langste tijd gehad hebben.

Actieve inzet voor de zorg?

Minister de Jonge, voor wie ik in het algemeen grote waardering heb vooral om zijn actieve inzet voor de zorg, roept dit keer iets wat ik betwijfel. ZZP’ers, zouden helemaal geen ZZP’er zijn. Onzin, dat hangt er toch écht van af of de Belastingdienst dat roept en dat kan pas nadat ze de inzet inhoudelijk hebben beoordeeld.

Ze horen gewoon in loondienst wordt er vervolgens geroepen. De Minister, geeft nu al aan met wetgeving te komen, waarmee elke inzet van een ZZP’er in de zorg, wordt voorkomen. Gaat dat lukken denkt u?

Afschaffen van ZZP in de zorg

Een ZZP’er, zegt iets over de manier waarop je werkt. Je werkt als zelfstandige, als eigen ondernemer. We kennen dat in allerlei sectoren, de bouw is het beste voorbeeld. Als je ZZP’er bent is er geen sprake van een arbeidsrelatie. Je wordt immers als ondernemer ingehuurd. Daarvoor gelden er allerlei regels die de Belastingdienst uitgevaardigd heeft. Meerder opdrachtgevers per jaar, zoveel te maken uren waarbij je in je eigen inkomen voorziet…..

Kan met niet voorstellen dat het fenomeen afgeschaft wordt. Zeker niet in de bouw. Waarom dan wel in de zorg? Het zou duurder zijn? O ja? Als je alle kosten meerekent, is het maar een fractie duurder. Maar bijna niemand noemt de voordelen. Een organisatie die je inhuurt, betaalt niet direct mee aan de opbouw van je pensioen, stuurt je niet naar een opleiding, investeert niet in bijscholing. En mocht je ziek worden, jammer dan. Maar ook dan betaalt een instelling niet mee aan de loondoorbetaling bij ziekte.

Aardige poging

Aardige poging. Zou wel begrijpen dat de heren de Jonge en Koolmees, elkaar hierin vinden. Het zou voor de Belastingdienst weer een beetje tijd schelen als ze die ZZP’ers niet meer hoeven te controleren. En de Jonge zal vast hopen, dat de ZZP’ers zich massaal laten verleiden om weer in loondienst binnen de zorg te gaan werken. Meerdere vliegen in één klap.

Arbeidsrelaties veranderen!

Als je het mij zou vragen, dan denk ik dat de geest uit de fles is. Arbeidsrelaties zijn aan het veranderen. Accepteer dat nu maar. Ik denk dat er steeds meer flexibiliteit in arbeidsrelaties gaat ontstaan. Aan de groei van het aantal inschrijvingen bij de Kamer van Koophandel zie je ook, dat er steeds meer jonge mensen komen, die voor eigen rekening en risico gaan ondernemen.

En de tekorten in de zorg dan?

Het zou de Minister nog meer sieren, als hij zijn energie richt op b.v. het behoud van het zittende personeel. Het verhogen van het rendement van de zorgopleidingen. Of….

Maar ZZP’ers elke keer weer overvallen met dreigementen, doen of ze geen ondernemer zijn, etc. Je zou ze ook kunnen prijzen en ze kunnen vragen om mee te denken hoe ze voor de zorg behouden kunnen worden. Allemaal veel constructiever dan………maar wat roepen…….

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én docent P&O verbonden aan een managementopleiding in de non-profitsector en sinds 2004 directeur/senior Consultant bij een werving & selectiebureau (Lekz)

Meer BLOGS geschreven door Peter Dijkstra 

Nieuw schooljaar? Probeer leerling te blijven!

Elke opleiding is anders. Maar vrijwel iedere opleiding bestaat óók uit theorie. Een boek, een reader. Een link om digitaal op de hoogte te raken. Studeren, het is niet altijd het leukste zeker niet als je makkelijker in de praktijk leert. Maar het hoort er gewoon bij!

Met die kennis, ga je aan de slag. Soms in de vorm van een stage. Of door werken en leren te combineren.

Werken in de zorg = ambacht

Eigenlijk is het werken in de zorg, een soort AMBACHT. Net zoals een timmerman, een loodgieter, een verpleegkundige, een kok die allemaal begonnen zijn met eenvoudige opdrachten.

Zo gaandeweg, groei je in je werk. Uiteindelijk tot je net zo goed (of beter) bent dan je ‘opleiders’.

En ja, in de zorg betekent dat soms bedden opmaken. Of steunkousen aantrekken. Of afruimen en de borden in de vaatwasser zetten. Juist in die simpele handelingen, liggen leermomenten verscholen. Praatje maken als je afruimt. Bij het steunkousen aantrekken een levensverhaal aanhoren.

Recht op tijd

Waarom deze blog zou je denken?

Veel zorginstellingen, vooral in de ouderenzorg, hebben last van een magere personeelsbezetting. Dit is al vervelend genoeg. Maar het wordt pas écht vervelend, als het jou als leerling gaat belemmeren in je verdere groei. Veel leerlingen worden ingezet als extra handjes. Dat is mooi, maar je zit daar niet alleen om te werken!

Je wilt immers leren, beter worden. Dingen leren begrijpen. Je weet vast wie je werkbegeleider is. Of wie je binnen de opleiding kan aanspreken. Zorg dat je tijd krijgt. Je hebt er gewoon recht op!  Probeer een paar vaste momenten in de week/maand te plannen om samen over het werk te praten.

Prima als een overleg een keer niet doorgaat. Kan gebeuren. Maar zorg wel dat je begeleiders je leren om beter te worden. Vraag hun. Of probeer het bespreekbaar te maken. Voor dat je het weet ben je weer een paar weken verder. Dus…. Plan wanneer je ook maar even kans ziet, een evaluatiemoment. Of vraag als het echt niet anders kan aan de bewoners, wat ze van je vinden. Of tijdens de koffiepauze. Alleen door feedback op je handelen te combineren met kennis, word je uiteindelijk de vakvrouw/man die je wilde worden.

Veel plezier daarbij!

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én als parttime docent P&O verbonden aan een managementopleiding in de non-profitsector. Peter is sinds 2004 directeur/senior Consultant van LEKZ. 

 

Ben jij op zoek naar een nieuwe baan inclusief scholing? Wij hebben verschillende opdrachtgevers die een leer-werktraject bieden. Bekijk hier onze scholing vacatures.

Collegialiteit, beperkt tot één instelling?

Je kent het wel. Koffiepauze. Tijd voor mooie, slechte en vaak ontroerende verhalen. Ik weet nog goed dat één van de collega’s me wist te vertellen dat het morgen een slechte dag werd. Omdat ze me niet bepaald als Waarzegster bekend stond, vroeg ik door waar ze die wijsheid vandaan had.

Nou zegt ze, morgen werkt zij en dan is er nog die stagiaire. Met de eerste valt niet te overleggen, en de tweede is zoooo traag. Daar heb ik bijna niks aan. Ofwel al het werk komt op mij neer.

Sommige instellingen hebben het deze zomer goed voor elkaar. Maar veel planningen kennen tekorten. Of diensten die nog openstaan. De (collegiale) druk om dan nét eveniets meer te doen dan alleen je eigen diensten, is vaak groot. Vooral sinds het fenomeen Whatsapp. Ook al ben je vrij, je wordt vaak voortdurend lastig gevallen met allerlei vragen over de diensten waarvan iemand af wil. Of waar ze nog voor zoeken.

Van een instelling mag je verwachten dat er binnen een team de nodige collegialiteit is. In ieder geval dat je eerlijk mag zijn over je mogelijkheden én je grenzen.

Maar als je van de zomer thuiszit, geniet van het mooie weer en verder weinig te doen hebt….. denk dan eens aan al die ouderen die best wat extra aandacht kunnen gebruiken. Zie collegialiteit als iets breder dan alleen je bekende omgeving. Collegialiteit is voor ons ook zoiets als maatschappelijk betrokken zijn.

Dus zin in koffie? Zorgen….. we kennen veel instellingen die jouw goed zouden kunnen gebruiken. Met name (oud) Verpleegkundigen, Verzorgenden IG; jullie zijn meer dan welkom!

 

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én als parttime docent P&O verbonden aan een managementopleiding in de non-profitsector. Peter is sinds 2004 directeur/senior Consultant van LEKZ. 

Zelfde opleiding, maar scholen verschillen!

Als voor een opleiding een numerus fixus bestaat wordt slechts een beperkt aantal studenten tot die opleiding toegelaten. De Latijnse term staat voor vastgesteld aantal. Dit inperken kan nodig zijn als er onvoldoende faciliteiten zijn om alle studenten aan te nemen die de opleiding willen volgen. Toch lijkt het er op, dat de beperkte toelating voor het studiejaar 2019-2020 komt te vervallen. Je krijgt dus alle kans om een opleiding in de zorg te gaan volgen ook al kan niet iedere opleiding je alles geven wat je nodig hebt. Hieronder iets over de nadelen hiervan!

Hoe we dat weten?
De verschillen tussen de opleidingen zijn groot. Op 17 december 2018, publiceerde Nursing, hierover een helder artikel. Je vindt het op www.nursing.nl/de-beste-mbo-vs-dit-zijn-ze/
Het artikel is gebaseerd op de Keuzegids 2019, welke per Mbo-opleiding aangeeft hoe de studenten de lesinhoud, toetsing, stages, sfeer en studiebegeleiding ervaren. En net zoals er scholen zijn waar de studenten enorm tevreden zijn, zo zijn er óók die onderaan eindigen. Je moet dan denken aan lessen die niet nuttig of afwisselend genoeg zijn. Of aan docenten met wie het contact niet altijd soepel verloopt. Maar óók zijn er scholen waarvan de studenten vinden dat het schoolklimaat niet goed genoeg is. Waar de sfeer gewoon niet prettig is. Heeft dat invloed op de resultaten denk je?

Natuurlijk leer je het beste, als je school de zaken goed voor elkaar heeft. Waar je niet alleen kennis en kunde aangereikt krijgt. Maar óók waardering krijgt als persoon. Waar je gezien wordt en waar je de begeleiding krijgt om te groeien in een vak.

Het loont daarom, om goed te kijken of de school die je wilt gaan bezoeken, goed aangeschreven staat. Beter iets langer onderweg dan voor een slechte school gekozen. Dat zou ons advies zijn!

Nog een paar weetjes?

De Keuzegids geeft óók inzicht in dingen als Loopbaanvoorbereiding. Je krijgt dan informatie over de wijze waarop je als student wordt begeleid bij studie- en beroepskeuzes. Je ziet óók daar dat er grote verschillen tussen de opleidingen zijn. Net zoals er óók scholen zijn waarbij de studenten er vaker langer over doen om af te studeren.

Ofwel; kies als het mogelijk is voor een school die je past. Ga voor kwaliteit!

Alle plezier en succes bij het maken van afwegingen!

Geschreven door Peter Dijkstra. Peter was een groot deel van zijn werkzame leven hoofd P&O én docent in de non-profitsector en sinds 2004 directeur/senior Consultant bij een werving & selectiebureau (LEKZ)

Bronnen:         www.nursing.nl/de-beste-mbo-vs-dit-zijn-ze/ en Keuzegids 2019.

Opvallend weinig zorginstellingen willen investeren in nieuw personeel

Als medewerker van een werving- en selectiebureau, zijn we de hele dag druk met het vinden van personeel. We zijn erg druk, daar is de krapte in de arbeidsmarkt debet aan. Wat me de laatste weken steeds meer opvalt, is dat maar weinig zorginstellingen verder kijken dan vandaag.

Uitstekende medewerkers die krijg je niet; daar moet je wat voor doen. U wilt niet weten (of juist wel?) hoeveel zorginstellingen afvinken waar een potentiële kandidaat allemaal niet aan voldoet. En als ze iemand hebben gevonden met de minste vinkjes, dan denken zorginstellingen al gauw dat ze die wel ‘even’ bijscholen en/of opleiden.

Maar door krapte om mensen goed te ondersteunen (werk-/praktijkbegeleiding), is de kans op afvallers groot. Wanneer gaan we eens ‘eindelijk’ kijken naar de langere termijn? Er zijn nog zoveel leuke, inspirerende mensen met inderdaad een achterstand tot de arbeidsmarkt in de zorg. Wanneer gaan we daar nu eindelijk eens wat beter mee aan de slag?